Rok Interny by COOK ROBIN

Author:COOK ROBIN [COOK ROBIN]
Language: pol
Format: epub
Tags: General Interest
Publisher: Nieznany
Published: 2010-12-03T17:13:34.767000+00:00

CHIRURGIA OGÓLNA: PROGRAM SZKOLENIOWY

Dla stażysty na praktyce w drugiej połowie XX wieku Alexander Graham Bell jest figlarnym huncwotem. Winą trzeba obarczyć nie tylko samego wynalazcę telefonu, ale także sadystę, który wymyślił dzwonek. Nie można tu zapominać o facetach pracujących w Ma Bell, którzy przyczyniają się do przedłużania brzęczenia w nieskończoność. Jak szpitale mogły funkcjonować przed pojawieniem się telefonu?Często nie uważałem siebie za nic więcej niż tylko przedłużenie tego kawałka czarnego plastyku. Jego dzwonek był tak samo porażający jak sygnał karetki i trochę bardziej niespodziewany – mimo że zawsze gdzieś tam w podświadomości oczekiwany, to jednak spadający znienacka. Na całym świecie nie ma nic bardziej zakłócającego ciszę i spokój jak dźwięk telefonu.

Mój spokój oznaczał wtedy łagodne zasypianie u boku Karen Christie w jej mieszkaniu po, jak mi się wydaje, zadowalającym obie strony spotkaniu przeciwnych płci. Telefon zadzwonił o drugiej w nocy. Oboje sięgnęliśmy po słuchawkę.

Pozwoliłem jednak jej odebrać – nie dlatego, że może był do niej. W związku z tym, że byłem na dyżurze, mogła to być centrala szpitalna i przekazywane mi zaproszenie do powrotu. Równie dobrze jednak mógłby to być, powiedzmy, tak zwany chłopak Karen.

Faktycznie, okazało się, że to z centrali, która połączyła mnie z pielęgniarką.

–Doktorze, czy mógłby pan szybko przyjść? Jeden z pacjentów doktora Jarvisa ma problemy z oddychaniem i doktor chciałby, żeby pan się tym zajął.

Przekręciłem się na plecy, wpatrzyłem w sufit i kląłem w myślach, trzymając słuchawkę z dala od ucha. Dr Jarvis. Wszystko wiedziałem. To nie kto inny jak nasz stary znajomy, Doładowara, znany ze swych wyczynów na sali operacyjnej, szczególnie przy biopsji piersi.

–Panie doktorze, czy pan mnie słyszy?

–Tak, siostro. Słucham uważnie. Czy doktor Jarvis zamierza przyjść?

–Nie wiem.

Typowe, nie tylko dla Doładowary, również dla większości prywatnych lekarzy afiliowanych przy szpitalu. Stażysta obejrzy pacjenta, przygotuje zalecenia, zadzwoni do lekarza, który oczywiście powie, co należy według niego zrobić. Zazwyczaj ci goście nawet nie pomyślą o tym, aby ulżyć stażystom.

Kiedyś przez godzinę badałem jednego z pacjentów Doładowary. Zadzwoniłem później, żeby złożyć mu sprawozdanie. Nie było go w gabinecie i musiałem zostawić sekretarce wiadomość z prośbą, żeby się ze mną skontaktował. Zadzwonił, a jakże, ale do dyżurnej pielęgniarki, a nie do mnie. Gdy mu powiedziała, że pilnie chcę z nim mówić, stwierdził, że nie ma czasu dla każdego stażysty w tym szpitalu. Gonić, gonić za dolcami – to było motto Doładowary.

Doładowara miał jeszcze jeden nawyk. Przyjmował prawie wszystkich swoich pacjentów na tak zwany program szkoleniowy. Można by pomyśleć, że program taki rzeczywiście spełni zadania edukacyjne, przynajmniej w małym stopniu. Bóg jedyny wie, jak my, stażyści, potrzebowaliśmy czegoś takiego. W praktyce jednak program szkoleniowy był ponurym żartem. Oznaczał tylko, że ja albo inny stażysta odwalaliśmy całą robotę przy przyjęciu pacjenta i fizyczną harówę. W nagrodę mogliśmy sporządzić wypis. Nie wolno nam było wydawać poleceń, a na sali operacyjnej dopuszczano nas tylko do przytrzymywania retraktorów, usuwania kłykcin, czasem do zawiązania paru węzłów, jeśli lekarz był na tyle łaskawy.

Szczyt tupetu Doładowara osiągnął przy biopsji piersi, którą paskudnie sknocił. Na karcie przyjęcia, podając szczegóły choroby, napisał krótką notkę, że gdy personel szpitala, to znaczy stażysta, zajmie się przypadkiem, ma nie badać piersi.

Download

Copyright Disclaimer:
This site does not store any files on its server. We only index and link to content provided by other sites. Please contact the content providers to delete copyright contents if any and email us, we'll remove relevant links or contents immediately.